Weerspiegeling

Een van de leuke dingen aan deze tekencursus vind ik dat je naar heel andere, in zichzelf vaak onopvallende, dingen leert kijken. Naar schaduwpartijen bijvoorbeeld of glimlichtjes. 

In dit hoofdstuk gaat het om weerspiegeling, vaak ook een onopvallend ding (hoewel een weerspiegeling bij een spiegelglad oppervlak ook weer zo realistisch kan zijn dat je je afvraagt wat de boven- of onderkant is).

In onderstaande tekening met contékrijt van een gezicht op de Amstel, is de weerspiegeling vrij subtiel. Maar wel onmisbaar om de suggestie van water te creëren. 

Ik ben benieuwd wat mijn LOI-docent er van zal vinden (de vorige keer was hij namelijk erg enthousiast: voor mijn bloemenopdrachten heb ik zelfs een 9 gekregen..jippie)! 

Het is een boom

Het leuke aan landschappen is dat je (in tegenstelling tot de stillevens) wat schetsmatiger kan werken. Een streep je hier en een streepje daar, een veeg zus en een veeg zo en tadaa: het is een boom.

Overigens is het wel weer de kunst om al die prachtige kleuren groen in het bos om te zetten in grijstinten en de onderlinge contrasten te behouden.  Zie onder en oordeel zelf.

De foto

Eindelijk was het zover, dit weekend reisden we af naar Noordoost-Groningen om naar Helmantels museum te gaan. Heel stiekem hoopte ik natuurlijk dat we de kunstenaar zelf zouden treffen, maar ja, die kans schijnt normaal gesproken niet zo groot te zijn, dus dat had ik maar alvast uit mijn hoofd gezet.

Om 13.00 uur zou het museum in Westeremden open gaan en omdat we nogal vroeg waren, lunchten we -schuilend voor de stortregen- in onze Opel op een parkeerplaats tegenover een kerkje. En wat schetst onze verbazing, terwijl ik mijn laatste broodje kaas in mijn mond stop, loopt daar een wat oudere, grijs bebaarde man het paadje op richting de kerk en opent de deur. 

JK: Dat is 'm! 
L: Nee...
JK: Jawel, dat is hem. Henk Helmantel, zeker weten. Kom we gaan naar hem toe! 
L: Is dat hem echt? O ja ik zie het.. 
JK: Ja kom! 
L: Ik durf niet... Wat moet ik zeggen?

Gelukkig deed JK vooral het woord en vroeg hij ook of meneer Helmantel misschien met mij op de foto wilde (intussen voelde ik  me net een verlegen puber die haar tieneridool in levende lijve ontmoet). En wat bleek: hij kan niet alleen ontzettend mooi schilderen maar is ook nog eens heel erg aardig. Na een leuk praatje, inclusief schilderadviezen, en dé foto kon mijn dag natuurlijk niet meer stuk. 

Meneer Helmantel, bedankt! 

En o ja, ik heb mijn opdracht ook weer af. Next: landschappen! 

De andere helft

En bij deze de andere helft van mijn opdracht. Een blauwe druif (wel ca 4x zo groot als normaal) in krijt. 

Nog een tekening (boeket of bloemstuk) en dan gaat er weer een zending richting de LOI! 

De vaart erin!

Ik bevind me nog steeds in het bloemendeel van de cursus, dus heb ik zojuist de zoveelste bloem getekend. Een arabicum dit keer. 

Op de andere helft van het papier moet ik er nog een bloemgroep bij tekenen ('als ik die maar niet verpruts') en dan is opdracht nummero vijf af. 

Vandaag heb ik van de LOI al weer een vervolgset aan cursusmateriaal ontvangen (moest ik daar al aan toe zijn? Help). En om de cursus binnen een redelijke termijn (rekbaar begrip, ik weet het) af te ronden heb ik dan ook maar besloten om niet langer elk voorbeeld minutieus na te tekenen, maar me vooral te richten op de inzendopdrachten. 

De vaart erin! 

Tis serieus he?

Deze (retorische) vraag stelde mijn heel-erg-lieve vriendin vanavond via Whatsapp nadat ik haar een voorproefje van onderstaande tekening stuurde. 

En ja, eigenlijk is het best wel serieus. Mijn 'was-ik-maar-een-kunstenaar'-droom is springlevend en ik jaag hem na, of ik 'm nou te pakken krijg of niet.

Omkeerpennetje

Nu de euforie over mijn eerste cijfer weer wat is gezakt, moet ik weer hard aan de bak (ik loop nog steeds achter op het LOI schema...)

Dit keer een pentekening gemaakt met een omkeerpennetje (nooit eerder van gehoord, ik kon hem ook niet vinden in mijn materiaalbox totdat ik heel hard trok aan iets metaalachtigs van het enige object dat mogelijk een pennetje zou kunnen zijn en ja toen kwam dat pennetje dus tevoorschijn, en nu weet ik ook gelijk waarom het een omkeerpennetje heet, want daarna moest ik het pennetje andersom er weer in duwen en nu weet jij het dus ook, geen dank) en Oostindische inkt. 
Voor degenen bij wie niet direct een belletje gaat rinkelen bij het zien van de afbeelding: de bloem heet Lysianthus.

Nu snel naar de bloemenwinkel voor mijn volgende bloemenopdracht!